Je brein kiest voor veiligheid. Je intuïtie voor het leven dat bij je past.

Soms weet je het allang.

Dat die baan je niet meer voedt.
Dat die relatie je kleiner maakt.
Dat je agenda vol zit met dingen die ooit logisch leken, maar niet langer als jouw leven voelen.

Je voelt het wanneer je ’s morgens wakker wordt.
In die zucht voordat je opstaat.
In de weerstand die je telkens wegpraat.
In dat kleine stemmetje dat blijft fluisteren:

Dit klopt niet meer voor mij.

En toch blijf je.

Niet omdat je zwak bent.
Niet omdat je geen dromen hebt.
En ook niet omdat je niet diep genoeg naar jezelf hebt gekeken.

Je blijft vaak omdat je brein niet in de eerste plaats op zoek is naar geluk, vervulling of vrijheid.

Je brein wil je veilig houden.

En voor je brein betekent veilig lang niet altijd: gezond, liefdevol of goed voor jou.

Veilig betekent vaak simpelweg:

dit ken ik.

Het bekende voelt veilig, zelfs wanneer het pijn doet

Je brein is voortdurend bezig met voorspellen.

Wat gaat er gebeuren?
Wat kan ik verwachten?
Hoe voorkom ik gevaar, afwijzing, verlies of teleurstelling?

Alles wat bekend is, kan je systeem gemakkelijker plaatsen. Zelfs als die bekende situatie je energie kost.

Daarom kun je jarenlang blijven werken op een plek die je leegtrekt. Je kent de collega’s, het ritme, het salaris en de verwachtingen. Je weet precies welke delen van jezelf je moet aanpassen om er te functioneren.

Een nieuwe richting kan veel beter bij je passen, maar brengt ook onzekerheid met zich mee.

Wie ben je zonder die functie?
Wat als het niet lukt?
Wat zullen anderen zeggen?
Kun je erop vertrouwen dat er iets nieuws ontstaat?

Je brein ziet niet alleen de mogelijkheid.

Het ziet vooral het ontbreken van controle.

Hetzelfde gebeurt in relaties. Je kunt jezelf verliezen in een dynamiek die niet meer liefdevol voelt, maar die wel vertrouwd is geworden. Je kent de stiltes, de discussies en de patronen. Je weet precies wanneer je jezelf moet inhouden, aanpassen of harder moet werken om de verbinding te bewaren.

Dat is niet hetzelfde als liefde.

Maar het is wel bekend.

En bekendheid kan door je systeem worden verward met veiligheid.

Je intuïtie spreekt een andere taal

Je intuïtie kijkt niet alleen naar wat voorspelbaar is.

Ze kijkt naar wat klopt.

Niet vanuit spreadsheets, verwachtingen of wat maatschappelijk verstandig lijkt. Je intuïtie voelt waar jouw energie naartoe wil bewegen. Ze herkent wanneer je uit een situatie bent gegroeid, soms lang voordat je hoofd daar woorden aan kan geven.

Je intuïtie kan zeggen:

Solliciteer.
Terwijl je brein alle redenen opsomt waarom je beter kunt blijven.

Zeg nee.
Terwijl je hoofd bang is dat iemand teleurgesteld raakt.

Neem rust.
Terwijl je overtuigingen roepen dat je eerst nog harder moet werken.

Laat los.
Terwijl je brein je herinnert aan alles wat je hebt opgebouwd.

Je intuïtie schreeuwt meestal niet. Ze probeert je niet te overtuigen.

Ze is eerder een helder weten.

Een zachte beweging in je lichaam.
Een gevoel van ruimte.
Een zin die steeds terugkomt.
Een waarheid die je eigenlijk niet meer kunt ontkennen.

Het probleem is niet dat je intuïtie onduidelijk is.

Het probleem is dat haar richting niet altijd veilig voelt.

De juiste keuze voelt niet altijd direct goed

We denken soms dat een keuze die bij ons past meteen licht, rustig en bevrijdend moet voelen.

Maar dat is lang niet altijd zo.

Een nieuwe keuze kan tegelijkertijd kloppen én spannend zijn.

Je kunt opluchting voelen en rouwen.
Vrijheid en angst.
Verlangen en onzekerheid.

Dat betekent niet automatisch dat je de verkeerde richting kiest.

Het kan betekenen dat je iets doet wat jouw systeem nog niet kent.

Wanneer je jarenlang gewend bent geweest om jezelf aan te passen, kan een grens stellen egoïstisch voelen.

Wanneer je altijd hebt geleerd om door te gaan, kan rust voelen alsof je faalt.

Wanneer liefde voor jou verbonden is geraakt met hard werken, kan een rustige en gelijkwaardige relatie in het begin zelfs vreemd of saai aanvoelen.

En wanneer je gewend bent om toestemming te zoeken, kan een keuze vanuit jezelf bijna als rebellie voelen.

Niet omdat die keuze verkeerd is.

Maar omdat ze nieuw is.

Angst en intuïtie kunnen tegelijk aanwezig zijn

Een van de grootste misverstanden rondom intuïtie is dat je geen angst zou mogen voelen wanneer iets werkelijk bij je past.

Maar angst is niet altijd een stopteken.

Soms is angst simpelweg de reactie van je systeem op het onbekende.

Daarom is de vraag niet alleen:

Waar voel ik geen angst?

Want wanneer je uitsluitend kiest voor de plek waar je de minste spanning ervaart, kies je mogelijk steeds opnieuw voor het bekende.

Een krachtigere vraag is:

Welke keuze brengt mij dichter bij wie ik werkelijk ben?

Voel daarbij niet alleen naar het eerste moment van spanning. Voel dieper.

Wordt je wereld op de langere termijn groter of kleiner?

Voel je onder de angst ook ruimte?

Voelt het alsof je iets moet forceren, of alsof je eindelijk stopt met jezelf tegenhouden?

Maakt deze keuze je afhankelijker van de goedkeuring van anderen, of brengt ze je dichter bij jezelf?

Je intuïtie voelt niet altijd als volledige rust.

Soms voelt ze als een heldere waarheid waar je hoofd nog niet aan toe is.

Je blauwdruk leven vraagt om kleine moedige keuzes

Leven vanuit je blauwdruk betekent niet dat je morgen je baan moet opzeggen, je relatie moet beëindigen of je volledige leven moet omgooien.

Het betekent dat je steeds minder bereid bent om jezelf te verlaten om het bekende in stand te houden.

Dat begint vaak klein.

Je spreekt uit wat je werkelijk voelt.
Je zegt een afspraak af wanneer je lichaam rust nodig heeft.
Je stopt met automatisch ja zeggen.
Je geeft toe dat een droom nog steeds in je leeft.
Je onderzoekt een nieuwe mogelijkheid zonder meteen te weten waar ze eindigt.
Je laat jezelf ervaren dat er niets verschrikkelijks gebeurt wanneer jij voor jezelf kiest.

Iedere keer dat je zo’n keuze maakt, laat je jouw systeem iets nieuws ervaren:

Ik kan mezelf trouw blijven en nog steeds veilig zijn.

Daar ontstaat verandering.

Niet door je brein tot zwijgen te dwingen.
Niet door angst weg te manifesteren.
Maar door jezelf stap voor stap te laten ervaren dat veiligheid niet alleen bestaat in het bekende.

Veiligheid kan ook ontstaan in jouw eigen aanwezigheid.

In je vermogen om naar jezelf te luisteren.
In het vertrouwen dat je kunt omgaan met wat er komt.
In het weten dat je jezelf niet langer achterlaat wanneer het spannend wordt.

Je brein beschermt het leven dat je kent

Je intuïtie leidt je naar het leven dat werkelijk bij je past.

Beide proberen je niet tegen te werken.

Je brein wil voorkomen dat je pijn ervaart. Je intuïtie wil voorkomen dat je jezelf verliest.

De kunst is daarom niet om je hoofd tot vijand te maken. De kunst is om te herkennen welke stem er spreekt.

Is dit een werkelijk gevaar?

Of is het een oude beschermingsreactie op iets nieuws?

Is dit mijn innerlijke waarheid?

Of probeer ik vooral teleurstelling, ongemak of onzekerheid te vermijden?

Je hoeft niet iedere angst te overwinnen.

Maar je mag wel stoppen met iedere angst als waarheid te behandelen.

Misschien is het leven waar je naar verlangt niet onbereikbaar.

Misschien ligt het precies aan de andere kant van de keuze die jouw brein nog niet kent, maar die jouw intuïtie al veel langer voelt.

Dus wanneer je opnieuw voor een keuze staat, vraag jezelf dan niet alleen:

Wat voelt het veiligst?

Vraag:

Wat is waar voor mij?

Waar word ik ruimer van?

Welke keuze brengt mij dichter bij wie ik werkelijk ben?

Dat is waar leven vanuit je blauwdruk begint.

Niet in één groots en perfect besluit.

Maar in het moment waarop jij stopt met het bekende automatisch te verwarren met het juiste.

Daily Satsang

Je brein beschermt het leven dat je kent.
Je intuïtie leidt je naar het leven dat bij je past.

House of Satsang — De Blauwdruk Beweging